روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد

و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت.

روزی که کمترین سرود بوسه است

و هر انسان برای هر انسان برادری ست

روزی که دیگر درهای خانه‌شان را نمی‌بندند

قفل افسانه‌ایست و قلب

برای زندگی بس است.

روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است

تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی

روزی که آهنگ هر حرف، زندگی‌ست

تا من به خاطر آخرین شعر، رنج جستجوی قافیه نبرم

روزی که هر حرف ترانه‌ایست

تا کمترین سرود بوسه باشد

روزی که تو بیایی، برای همیشه بیایی

و مهربانی با زیبایی یکسان شود

روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم …

و من آن روز را انتظار می‌کشم

حتی روزی

که دیگر

نباشم .

  نمیشه از این آهنگ لعنتی گذشت

بی تو ... بی تو ... بی تو ... لعنت به این روزای بی تو نه اشتباه گفتم حسابش از دستم در رفته روزا کدوم بوده شده سال ، شده چند سال .

شاید بگین مگه قرار نبود فقط خرداد بنویسی الان که آبانه ...

تولدت مبارک عزیزم.

نمیدونم عزیز کسی شدی یا نه ؟ نمیدونم هنوز با شنیدن اسم من همه اراده فولادینت را جمع می کنی که به روی خودت نیاری روزی همبازی متقلبت بودم یا نه ؟ نمیدونم امسال از دست کی هدیه تولدت را گرفتی ؟ نمیدونم 30 سالگی را رد کردن واست چه دردیه ؟ نمیدونم کجایی؟ نمیدونم هستی یا نه ؟ نمیدونم اینا را میدونی یا نه ؟ میخونی یا نه؟

من می خوام برگردم به کودکی...

برگردی رنگ این وب هم مثل دل من از سیاهی درمیاد. برگرد!

تموم ســــــــــــال من بی تو پر از ســـــــــوز زمستــونه

صدای خنـــــــــــدرو هیچ کـس نمــی شنـــوه ازیـــن خونه

تو رفتی و نــــــــگاه من یــــــــــــــه دریــــا دردو غم داره

یکی انگار تــــــوی سینم گــــــــــــل یأس داره میــــکاره

بی تو قلب جهنـــــم هــــــــــــم مث خونه واسم ســرده

با اون حالی که تـــــــــــــــــو رفتی محاله بازی برگـــرده!

دارم یخ میزنم بی تــــــــــــو، تا فرصت هست آخه برگرد

تو این سرمای تنهایــــــــــــی نمیشه حفــــظ ظاهر کرد

جای خالی تــــــــــــو داره همه دنـــــــــــــیامو میگیره

بی تــــــــــــو آسون ترین کارا واسم سخت و نفس گیره

بی تــــــــــــو هم صحبت شبـهام همین چار دونه دیواره

بی تو این سقف هم سقف نیست ازش دل تنگی میباره

حسین جان هر بار که نوشته هات را میخونم یک مفهوم جدید دریافت می کنم . به قلمت به سادگیت به اندیشه ات غبطه می خورم . کاش بودی تا کنارت داد میزدم...

... ملت منم می خوام برگردم به کودکی. آخدا می خوام برگردم به مادرم بگم من بودم که اون شب شیربرنج سحریتو خوردم. نمیشه خوندو داغون نشد ، فرو نریخت .

بچه شدم.

اگه بخوام خيلي ادبي و فيلسوفانه مطلعي براي اين پست بيابم شايد بنويسم

همه هستي من آيه تاريكيست ...

اما نه اين بيانگر همه چيز نيست.

میزی برای کار

کاری برای تخت

تختی برای خواب

خوابی برای جان

جانی برای مرگ

مرگی برای یاد

یادی برای سنگ

این بود زندگی ....

نوشتن راحته و وقتي ميدوني كي ميخونه راحت تر ميتوني بنويسي . سخت نوشتن و نااميد نگاشتن زمانيه كه ميدوني كسي كه براش ميخواي بنويسي تنها كسيه كه نميخونه و نخواهد خوند. هيچ وقت.

هنوز پاي در دامان خويش پس ميكشم و لحظه لحظه با تو بودن را نبش مي كنم از دل روزگاران . هنوز دستي را جايگزينت نكرده ام. رايحه اي هوس هايم را نگداخته. دلم با لبخندي نلرزيده . لبي را محك نزده و به هيچ رويي چهره نگشوده ام . هنوز نام تو عزيز ترين است. هنوز نامه هايت را مي خوانم ، نوشته هايت را. هنوز مخاطب ساكت نوشته هايت منم . هنوز مي دانم كه هيچ وقت نمي آيي و اين اميد سمي است براي نمردن و هنوز ، هنوز تنهام . خوشحالم كه اين تنهايي تنها سهم من است و تو زنده و سرشاري. و هنوز، هر زمان كه اين پست را بخوانم عاشقي هايم را به خدا از همه پس مي گيرم . هنوز باور ندارم كه نيستي .

ديدن روي گل و سير چمن نيست بهار

به خدا بي رخ معشوق گناه است گناه

آن بهارست كه بعد از شب جانسوز فراق

به هم آميزد ناگاه ، دو تبسم ، دو نگاه

گفت : امشب تولدته چه حسي داري؟

گفتم : تنها حسي كه ندارم تكامل و از اين دست شعارهاست كه شب قدر و شب عيد نوروز و تولدمون بلغور مي كنيم . خوب ندارم ديگه. اما امشب يك عقرب عاشقم ...

دم به کله می کوبد و

شقیقه اش دو شقه می شود

بی آنکه بداند

حلقه آتش را خواب دیده است

عقرب عاشق.....

گفت : توي يك سال گذشته دلت مي خواسته كسي را ببيني اما نتونستي؟

گفتم : آره . يه فرشته كوچولوي سه ساله كه الان پنج سالشه. آخه از وقتي نديدمش دو سالي مي گذره. دوسال! چه تلخ دو سال شد .

به ساعت نگاه می کنم

حدود سه نصف شب است

چشم می بندم که مبادا چشمانت را

از یاد برده باشم

و طبق عادت کنار پنجره می روم

سوسوی چند چراغ مهربان

و سایه کشدار شبگردان خمیده

و خاکستری گسترده بر حاشیه ها

و صدای هیجان انگیز چند سگ

و بانگ آسمانی چند خروس

از شوق به هوا می پرم چون کودکیم

و خوشحال که هنوز

معمای سبز رودخانه از دور

برایم حل نشده است

آری از شوق به هوا می پرم

و خوب می دانم

سال هاست که مرده ام

گفت : دوست داشتي امشب كي واسه تولدت كنارت باشه ؟

گفتم : همون فرشته كوچيك. با انگشت مي زد توي كيك و جسورانه به من زل مي زد تا من دعواش كنم . هموني كه اسمش پسورد مه. عكسش دسكتاپمه . يادش همه دردهامه .

گفت : اگه بخواي به عقب برگردي و يك كار خرابت را راستو ريس كني چه كار مي كني؟

گفتم : ديگه آتيش به زندگي اون طفلك نمي زنم. كه از خودم بيزارم .

کهکشانها کو زمینم؟

زمین کو وطنم؟

وطن کو خانه ام؟

خانه کو مادرم؟

مادر کو کبوترانه ام؟

...معنای این همه سکوت چیست؟

من گم شده ام در تو یا تو گم شدی در من ای زمان؟!....

کاش هرگزآن روز از درخت انجیر پائین نیامده بودم!!

گفت : امشب اگه اجازه داشته باشي يه آرزو بكني و يه هديه بگيري ...

.... نذاشتم حرفش تموم بشه . گفتم ميخوام يك بار ديگه ببينمش. اين آرزوي امشب و سال هاي بعد منه. امشب دلم مي خواد يك دل سير پناهي گريه كنم .

برويد اي حريفان بكشيد يار ما را

به من آوريد آخر صنم گريز پا را

به ترانه هاي شيرين به بهانه هاي زرين

بكشيد سوي خانه مه خوب خوش لقا را

وگر او به وعده گويد كه دمي دگر بيايم

همه وعده مكر باشد بفريبد او شما را

دم سخت گرم دارد كه بجادوي و افسون

بزند گره بر آب او و ببندد او هوا را

بمباركي و شادي چو نگار من در آيد

بنشين نظاره ميكن تو عجايب خدا را

چو جمال او بتابد چه بود جمال خوبان

كه رخ چو آفتابش بكشد چراغ ها را

برو اي دل سبك رو به يمن به دلبر من

برسان سلام و خدمت تو عقيق بي بها را

به یاد پناهی بزرگ

(( خیلی ممنون ...دمت گرم ...ای ول ...جبران کنیم ...مرسی ...خیلی مردی ... ))

خیلی ممنون اینقدر آسون منو داغون کردی
واسه احساسی که داشتم دلمو خون کردی

تو که هیچ حسی به این قصه نداشتی واسه چی؟

منو به محبت 2 روزه مهمون کردی

همه عالم میدونستن که بری می میرم

همه عالم میدونستن که بری می میرم

همه عالم میدونستن که بری می میرم

اما رفتی و همه عالمو حیرون کردی

خیلی ممنون واسه هر چی که آوردی به سرم
خیلی ممنون ولی من هیچ وقت ازت نمی گذرم

من حواسم به تو بودو و تو دلت سر به هوا
با همین سر به هواییت منو ویرون کردی

من که با نگاه شیرین تو فرهاد شدم
مگه این کافی نبود که منو مجنون کردی

همه عالم میدونستن که بری میمیرم
اما رفتی و همه عالمو حیرون کردی

خیلی ممنون واسه هر چی که آوردی به سرم
خیلی ممنون ولی من هیچ وقت ازت نمی گذرم

 چقدر زود خرداد رسيد . شايد تنها پيش بيني ام از خرداد 89 جام جهاني اش بود و نمي دانستم حامل اين همه اتفاق است . كاش اندكي از زمين فاصله مي گرفتي و اتفاققات اين 9 ماهه را بي طرفانه قضاوت مي كردي . اين حرف ها محرم خود را مي خواهد . جنگ ما جنگ خواستن و نخواستن بود . جنگ نباختن . تو مي خواستي ثابت كني مي تواني نخواهي و من مي خواستم ثابت كنم كه مي توانم تو را به خواستن تسليم كنم . بارها گفته ام اين جنگ برنده اي ندارد . آن روزها هم به درستي پيش بيني هايم مي رسيدي اما دير .

مي خواهم پرچم سفيد را براي ارضاي غرورت بالا ببرم ، مي خواهم پيروزي ات را جشن بگيرم ، شادمانه در اثناي سرورت پاي كوبي كنم ، مي خواهم تو و خواستني هايت را ترك كنم . چشم مي بندم كه مباد چشمانت را از ياد برده باشم

پاي در دامان خويش پس ميكشم و لحظه لحظه با تو بودن را نبش مي كنم از دل روزگاران . نامه هايت را مي خوانم ، داستان هايمان را ، ناگفته هايم را مي نويسم و به دنبال روزي مي گردم كه چه شد كه در آن روز به جرم خواستن نيستي ام را خواستي . وقتي مجازات سنگين تر از گناه است يعني دست و دل قاضي ديگر براي نگاهت نمي لرزد ، يعني هواي رفتن هوايي ات كرده . حالا وقتش است . بيا بنشين و آرام بگير . بنشين و فكر كن كه چرا روزهاي اول كه براي رفتن بي قراري مي كردم نگذاشتي ام ؟ كه چرا يك ماه بعد آشنايي كه براي رفتن جان مي كندم نگذاشتي ام ؟ پست تاريخ 29 مهر 1389 را بخوان . يادت آمد؟ چرا پاي قول و قرارمان نماندي ؟ چرا تنها به خودت فكر كردي ؟ چرا هيچ وقت انتظارات من را برآورده نكردي؟ اصرارهاي اين 3 ماهه را نديدي؟ قطع رابطه آن هم يك طرفه ؟ مگر ما با هم شروع نكرده بوديم ؟ آيا نبايد با هم تمام مي كرديم ؟ ديروز داستان ديگر هوا سرد نيست را مي خواندم . يادت هست ؟ وقتي زن داستان از پيش مشاور كه نامش مرتضي بود مي رفت مشاور هيچ وقت نگفت : زن چاق بي ريخت.

روزهاي اول آشنايي.

ساعت 5 صبح به محض اين كه موقعيت پيدا مي كردي من را با زنگ تلفن بيدار مي كردي و حق به جانب مي گفتي زنگ بزن . تا 7 صبح حرف مي زديم شارژم تمام مي شد . ميرفتي كله سحر از سوپري سر كوچه شارژ مي خريدي ، يك روز سيم كارت هم خريدي . و چقدر حرفها ناگفته ماند . جمعه ها نمي توانستي حرف بزني ، يك روز جمعه تك زدي تعجب كردم. تماس گرفتم گفتي زياد وقت نداري به قول خودت زده بودي توي گوش موقعيت. از فرصت خريد نهار استفاده كرده بودي كه زنگ بزني بگي دوستت دارم . جمله اي كه 3 ماهه نشنيدم . و چه روز زيبايي بود روزي كه بالاخره ديدمت بعد از يك ماه تماس تلفني . روزي كه با كانون آمدي و زيباترين آن جمع بودي روزي كه شب تولدت بود . با ميلاد تو آغازكرديم و با ميلاد من داري تمام مي كني . حالا ديگه چال چونه و گونم را دوست نداري از در كه وارد مي شي برافروخته مي نگري و هر كجا غير از كنار من آرام مي گيري . و اين روز ها براي تولدم هديه اي بهتر از تنهايي تو ندارم . كاش مي دانستي اين روز ها از هر زمان ديگري بيشتر به وجودت نياز دارم . روزي نامه هايم را بخوان و بدان عاشقانه دوستت دارم . هنوز دستي را جايگزينت نكرده ام ، لبي را محك نزده ام و به هيچ رويي چهره نگشوده ام . سه شنبه ها با موري را دوباره بخوان . هميشه مخاطب ساكت نوشته هايت خواهم بود . نمي دانم خرداد 1390 كه اين پست را مي خوانم چه روزگاري داريم ؟ اما هر زمان كه اين پست را بخوانم عاشقي هايم را از همه پس مي گيرم . هنوز باور ندارم كه نيستي ، كه چه كردي. به خدا اين جنگ برنده اي ندارد .

ارغوان شاخه همخون جدا مانده من

آسمان تو چه رنگ است امروز؟

آفتابي ست هوا؟

يا گرفته است هنوز ؟

من در اين گوشه كه از دنيا بيرون است

آفتابي به سرم نيست
از بهاران خبرم نيست
آنچه مي بينم ديوار است
آه اين سقف سياه
آن چنان نزديك است
كه چو بر مي كشم از سينه نفس
نفسم را بر مي گرداند
ره چنان بسته كه پرواز نگه
در همين يك قدمي مي ماند
كورسويي ز چراغي رنجور
قصه پرداز شب ظلماني ست
نفسم مي گيرد
كه هوا هم اينجا زنداني ست
هر چه با من اينجاست
رنگ رخ باخته است
آفتابي هرگز
گوشه چشمي هم
بر فراموشي اين دخمه نينداخته است

اندر اين گوشه خاموش فراموش شده

كز دم سردش هر شمعي خاموش شده
یاد رنگيني در خاطرمن
گريه مي انگيزد

ارغوانم آنجاست

ارغوانم تنهاست

ارغوانم دارد مي گريد

چون دل من كه چنين خون ‌آلود
هر دم از ديده فرو مي ريزد

ارغوان

اين چه راز ي است كه هر بار بهار
با عزاي دل ما مي آيد ؟

كه زمين هر سال از خون پرستوها رنگين است

وين چنين بر جگر سوختگان
داغ بر داغ مي افزايد ؟
ارغوان پنجه خونين زمين
دامن صبح بگير
وز سواران خرامنده خورشيد بپرس
كي بر اين درد غم مي گذرند ؟

ارغوان خوشه خون

بامدادان كه كبوترها
بر لب پنجره باز سحر غلغله مي آغازند
جان گل رنگ مرا
بر سر دست بگير
به تماشاگه پرواز ببر
آه بشتاب كه هم پروازان
نگران غم هم پروازند

ارغوان بيرق گلگون بهار

تو برافراشته باش
شعر خونبار مني
ياد رنگين رفيقانم را
بر زبان داشته باش

تو بخوان نغمه ناخوانده من

ارغوان شاخه همخون جدا مانده من

                                     ه . الف . سایه

رفت

ماندنی نبود که بماند نیامده بود که بماند آن قدر این پا و آن پا کرد تا بالاخره

رفت ...

حتی اگر لانه پرستو برف هم ببارد با دمیدن بوی بهار پر میکشد و به هیچ

ترفندی نمیتوان مانع از رفتنش شد

پرستو تا بهار پر میکشد تا شکفتن اقاقی ها تا آب شدن دل سنگ خدا

دشوارترین های من زل به هجرت پرستوهاست نمیتوان مانع از رفتن

مسافری شد که چمدانش را از آغاز بسته است . 

خنکای پاییز که آمد خبر از کوچ نداشتم که هر کوچی کوچ دارد از پی 

شاید خنکای دیگر بازآید شاید

چشمان شرجی ام را نذر پیچ کوچه کنم که آید به کوچه ای که شعرش را

شبی از همین شب های خنک به یادگار نگاشتیم همچون مشق دوستت

دارم دیروز

و سرودیم تکه تکه کوچه را هرآنچه به یاد داشتیم و گفتیم از کوچه ای که

دلنگاشته هر پرستو گم کرده ایست

رفت در ظلمت شب آن شب و شب های دگر هم

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم

بی تو اما ...

  خیلی سخته انتخاب جدایی

حتی اگر برایت جدایی را حفظ شرافت و احترام به خواسته معشوق تعریف کنند باز هم جدایی سخت است . انتخاب نبودن و نشنیدن و لمس نکردن و در آغوش نفشردن و نداشتن سخت است . اما اگر جدایی را انتخاب نکنی محکوم به بی شرفی می شوی و با دیگرانی که شرافت داشته اند و جدا شده اند مقایسه می شوی وای چه دردی است . حال تو هی داد بزن بیداد کن که ای دنیا خواستن بی شرفی نیست . خواستن نیازی است خاص انسان خودت را هم بکشی که من برای به دست آوردن حاضرم جان هم بدهم اما باورت نکنند و باور کنی بی اعتمادی شان را.

کاش زودتر زمستان بیاید . کاش بی بی هنوز زنده بود . کاش هنوز کرسی بی بی برقرار بود . امشب سردمه امشب به جرم خواستن به بی شرفی محکوم شدم و برای اثبات مردانگی و شرافت مجبور به جدایی و دست کشیدن از هوای دل.

روزهای خوب در افسوس و آه آینده ثبت می شوند و روزهای تلخ در تاسف بر گذشته.

خیلی زود دیر می شود . خیلی زود به یاد می آوری که چرا نگفتی ناگفته های نشنیده را ؟ امشب هم مثل دیشب تنها به آینه فکر می کنم و حقیقت تلخ ادامه زندگی و امتداد تنهایی های مدام.

و خدای را شکر بابت روزهای اندک زیبای کوتاه و پایان روزهای دشوار .

خداحافظ نگفتن امیدی است به سلام آینده.

دیدگان شرجی ام را نذر پیچ کوچه کرده ام که بیایی که دلم را برهانم دلی که در عین بی دلی دلدار است اگر تو بخواهی و امیدوارم به پایان خزان . امیدوار با ایامی که ....

ارغوان جام عقیقی به سمن خواهد داد ؟

چشم نرگس به شقایق نگران خواهد شد ؟

من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم
لطف‌ها می‌کنی ای خاک درت تاج سرم

دلبرا بنده نوازيت که آموخت بگو
که من اين ظن به رقيبان تو هرگز نبرم

همتم بدرقه راه کن ای طاير قدس
که دراز است ره مقصد و من نوسفرم

ای نسيم سحری بندگی من برسان
که فراموش مکن وقت دعای سحرم

خرم آن روز کز اين مرحله بربندم بار
و از سر کوی تو پرسند رفيقان خبرم

حافظا شايد اگر در طلب گوهر وصل
ديده دريا کنم از اشک و در او غوطه خورم

پايه نظم بلند است و جهان گير بگو
تا کند پادشه بحر دهان پرگهرم

از تو نوشتن راحت نیست اما دلی که از تو ننویسه هم دل نیست.

 ge  ge   ge  ge  d d d....

ناز داره چه وای

قره کمرش کشته منو وای ....

میدونم هیچ وقت این متن رو نمی خونی ، یادم نبود قشنگی عشق به بی رحمیشه ، به نرسیدن

واسه همین مارال، یال ،  قادراحمدی، علوی، همه و همه رو توی دلم خاک می کنم و

 روش می نویسم این جا جوانی من ، آرمیده است .

چرخ روزگار که بچرخه معلوم نیست روی کدوم پایه می مونه ، واسه همین همیشه منتظرم ،

 در انتظار قرارم ، در انتظار آرامم.

تو زندگی نمی شه به هر چیزی که خواستی برسی اما می شه در آرزوش بمیری .

                                                                      الهی شکر

من دلم سخت گرفته است از این میهمانخانه

 مهمان کش روزش تاریک . ( نیما )

    بغض امشب من ریشه در تمام تنهایی های بی فردای گذشته داشت

                                                              تو ندانستی

         آخه لامصب نمی گی  یکی داره با خیالت عشق بازی می کنه

                                                             هوات هواییش کرده ....

                     دلم

                            بیچاره دلم ،

                                        بیچاره دلم

           من از تشییع جنازه باران برمی گردم ، 

                                    برق نگاهی خاکسترم نمی کند دیگر ،

                                                                  تو نمی دانی..

   راستی اگر کسی در حد پرستش دوستت داشت تو هم واسش

                       خدایی کن ، لطف خدا بی دریغه

        امشب این موج خسته می خواد خود کشی کنه

             اما تو دل دریا گم شده ،

            هیچ صخره ای رو پیدا نمی کنه تا خودشو دلشو خلاص کنه ،

                        آخ اگه بارون بزنه

                           دلم ... ، چشمم واسه بارون تنگه 

                                       آخ اگه بارون بزنه

امشبم گذشتو کسی ما رو نکشت ، بعدشم چشمامو می بندمو دلو

 می سپرم به صدای فلوت یدی کوره که هفتاد سال تمومه عاشق

 یک دختر چارده ساله بوره . من هم عشق سیاهمو سوت میزنم تا

خوابم ببره . . . ( زنده یاد حسین پناهی )

 گفتم : دل خوش سیری چند؟

 گفت : دل خوش که دیگه دل نیست عاشق!!!!

 گفتم : ببین ابرها که میرن ستاره ها پیدا می شن کی ابر های میون من

  و تو می رن؟

 گفت : آسمانی که ماه نداره به روشنایی ستاره هاش دل خوشه . . .

 گفتم : با یادت هزاران بار ترانه بوی پیراهن یوسفو گوش کردم به امید

آمدنت ، به امید روشنی چشمانم ، به امید فروش دل و دینم در بازارگاه

 مصر و هر کجا که تو بخواهی به قیمت آمدنت ، به قیمت قیمتی آمدنت.

 گفت : چشمانی که خون ریخته اند آرزوی شفا از خون ریخته دارند؟

 گفتم : مگر با یک طناب چند نفر را می توانی دار زدن ؟ که این همه

 حلقه ، در انگشتان توست؟

 گفت : مثل کودکان هیچ گاه بازیگری را نخواهی آموخت .

 گفتم . . . می دانم و دیگر هیچ نگفت.

چه سخته نویسنده باشی ولی نتونی درد دلتو کامل روی کاغذ بیاری

و سخت تر از اون بی قراری از بودو نبود اونه

اونی که رفت   با همه خاطره ها   قول و قرارا رفت

حالا نمیدونم باید واسه نبودنش دست توی موهام فرو کنم یا به خاطر این که اومدو زندگیمو داغون کرد و رفت

شاید به خاطر یکی دیگه رفت مثل زن علی سنتوری...

دارم روزای رفتنشو روی هم می ذارم   زیاده

   چرا؟

بزرگترین جرم من دوست داشتن اون بود. چقدر دلم پره عین بچگی هام که بدون دلیل دعوام می کردنو هیچ وقت محرمی واسه این دل تنهام پیدا نشد.

خیلی وقته بدون استرس نخندیدم.

هوسباز شدم. از عشق متنفرم دلم واسه جوونیم که راحت داره فنا می شه می سوزه

دیگه دلم دستم نمی لرزه قلبم به هیچ نگاهی به تپش در نمی آد

 عاشق و دلتنگ دوران عاشقی هامم

مثل پرنده ای که زمستونش طولانی شده و دنبال گرماست دنبال آرامشم ، چه زود همه قسم ها و وعده هاشو فراموش کرد... 

حالا اون داره زندگیشو می کنه من کجای کارم؟ شاید هیچ معجزه ای مثل مرگ نتونه دردامو آروم کنه . آرزوم اینه که فقط لحظه ای ، لحظه ای بدون فکر و دغدغه چشمامو ببندمو دلم بسپرم به قشنگی های زندگی ، به عید ، به دیدن خانواده به عشق به خدا ............

خسته شدم یعنی از خستگی هم گذشته بی چاره شدم . رمقی واسم نمونده . دست به هر الماسی می زنم پودر می شه.

چی فکر می کردیم چی شد؟

برو دنبال زندگیت . این حرف ها از دایره هضم تو خارجه. تو لیاقت منو نداشتی.

این دوران هم می گذره. منم کمر راست می کنم.

اینو بدون هیچ بهشتی بر من گواراتر از دیدن بدبختی تونیست و آرومم نمی کنه.

منتظر اون روز می شینم.

      منو ببخش ...

نبردی دیگر

تاریخ تکرار تاریخ است. و اینک دیگر بار واترلویی در پیش است ، اسب های سپاه شبدر چهار برگ نمی خواهند ، با نعل هایشان کوزه های آبی را که زنان برای بدرقه مردانشان چیده اند را خرد می کنند ، وای که بدبختی و تیره روزی در راه است.

این واترلو پایانی بس میمون دارد ، قهرمان تکالیف دوازده گانه ، نه هفت خوان را در پیش دارد ، نه باید نسل آنگلوساکسون ها را برچیند تا بر اروپا خدایی کند، چه تفاوتی دارد ؟ هفت خوان یا دوازده مرحله. مهم تراواست و پیروزی .

 در سایت ویل دورانت تاریخ را بارها از بر کرده است ، آینده اش را خوب یاد گرفته . قهرمان من نه چشم اسفندیار دارد ، نه پاشنه آشیل، که قلب او کشتنی و دست یافتنی است.

 واترلو یا تراوا ؟ ، اختلافی در دو حرف اما جناسی هزاران ساله را می نمایاند. جناسی از دل تاریخ ، که تاریخ تکرار تاریخ است ، بپذیرید.

قهرمان من می داند در این گیرودار اسیر خواهد شد ، و بار دیگر پوزش سقراط را اعاده می کند، رویگشت گالیله یا توبه حلاج را ، قهرمان من باید از عشق پشیمان شود تا پاک گردد .

در این تکرار تاریخ ، قهرمان من در تراوا جان می دهد یا به سنت هلن تبعید خواهد شد ؟ صبر کن گفتی سنت هلن؟ آه ، فقط بگو هلن ، آن الهه زیبایی ، که بعد از این جنگ هلن از حصار محبوب خود پاریس، آزاد خواهد شد ، تراوا نابود و آخائیان پیروز .

هلن تو پری دریایی هر قایقرانی ، هر دریابانی . بهانه نبرد تراوا نه بهانه هر ستیز تو بودی. ناپلئون قدرت را در دستان تو خشکاند ... نامت هلن بود آن سال یا دزیره ؟ نمی دانم چه فرقی دارد؟ اینک قهرمان من نیز در راه رسیدن به سرزمین موعود توست. پیش از آنکه شست های خدایان ، یا اروپائیان، رو به پائین بچرخد و قهرمان من طعمه حسد کینه توزان گردد از زئوس برایش امان بگیر ، قلبش را از گداز عشق خاموش کن ، قلبش را نیز روئین تن کن، تا همیشه تاریخ مصون باقی بماند .

بدرود هلن ، بدرود تا سرزمین موعود، شاید تا گیروداری دیگر، تا برگی دیگر از تاریخ و تکرارش.

نینوا، مشهد عشق

باد اذان را نوید داده و هنگامه صلاه عشق است . سیمرغیان راه حق به امام خویش اقتدا کرده اند. دیگر هیچ بی شرمی نمی گوید حسین هم چون علی نماز نمی گزارد . با زبان،  شکر حق به جای آورده اند و اینک میدان عمل را گشاده می بینند که صدقه ای جز جان شیرین نمی طلبد و البته  همگی کریم و بخشنده اند.

 او کیست. یوسف است؟... آری . پس چرا یعقوب کربلا  نمی طلبد او را؟ مگر سال ها وصلش را نمی خواست ؟ پس چرا اینک او را به قتل گاه می فرستد ؟ آه دانستم که اینان یوسف و یعقوب عربند و اینک سر آغاز وصلشان است نه فصلشان . اکبر است ، کعبه دیدار محمد برای زائران دلتنگش . برادران کوفی اش به چاه کربلا دعوتش کرده اند . اما مگر برادران بنیامین پیراهن یوسف را خونین نکردند، چرا این برادران چشمان حسین را خونین می کنند و دل زینب را ؟

اما نه هیچ کس او را نخواهد کشت ، کسی را یارای کشتن هم سیمای پیامبر ، نواده پیامبر نیست . حین نظاره در چشمانش ، چشمان احدیش به یاد عظمت بدر و غریبانه ترین خاک سپاری خاتم رسل نمی افتید ؟ هل من ناصر پدر تیر های قلبش را به تکاپو واداشته و سیتره دیدگانش جز به کوثر و آغوش بی بی بر چیز دیگری سایه نمی افکند . برادران کوفی اش تمام زخم سفیانی خود را در تیری از کین قطامی نهاده و بر مکان مهر نبوتش صلیب کردند.  

عبدا... تشنه است اصغر و سکینه نیز ، سیتره رحل بر افق سرنوشت قمر بنی هاشم خسوف کرده و اینک چشمان خدا به دنبال اوست به دنبال اخا.

دل صلیب غیرت و خادم بی پناهان از دیدن اشک های زینب عطش می گیرد و با هیچ آبی جز جرعه جرعه کوثر از دست علی سیراب نمی شود، نه حتی با فرات هم سیراب نمی شود ، چنین است که بر لب فرات اندکی مکث می کند .

 هم چو طوفان بر سیل سوار می شود و خرامان خرامان موج هراس می گستراند . صاعقه نگاهش هر بته دلی را می خشکاند و هیچ کس را یارای مقابله با او نیست مگر با ترفندی چه پست است این تزویر ، آه از این تصویر . بی وفایی و خیانت به خود می بالند که در عاشورا ، ز ما پست تر هم هست در این جلگه پست .

هر دو بال استوانه ایمان ، معبد حماسه و کعبه شرف بر زمین افتاده و اینک با دهانی مشک بر گرفته به سوی میهمانان غریب و غریبان فرا خوانده شده ، می رود .

نه تصویر شکننده تر از این حرف هاست ، مشکش را که پاره کردند ، گفت بنوش ای خاک که تو را لایق تر ازاهل من دیدند برای این آب ، بنوش و فردا گواهی بده که تو سیراب بودی و حسین تشنه بود .

حسین سر قله عشق را در بر می گیرد ، اینک عباس رو به آقایش می گوید : برادر دگر اکبر نداری علمدارت شکست ، ساقیت آتش گرفت، انی احامی ابدا.....

به راستی از میان این همه پیرو محمد کسی نیست که از فرزندش حمایت کند از فرزند بابای یتیمان شما ، از پسر علی مرتضی ؟

خیمه ها را که به آتش کشید ؟ یعنی به این زودی جنگ تمام شد ؟ نه حسین را می بینم که تنها سوار بر اسب به میمنه و میسره می تازد . آنچنان می کشد که ذوالجنا  یارای حرکت ندارد . حسین تشنه را هم از اسب به زیر می کشند . اما نه او پسر حیدر است پشته های کشته هایش تمامی ندارد اما خسته و تشنه تا کی بتازد ؟ چند لحظه می جنگد و سپس استراحت می کند . چون می ایستد از کنارش می گریزند . صدای عزیزش زینب را می شنود که بر عمر بانگ می زند که عمر تو بنشینی و فرزند زهرا را غریبانه شهید کنند .....

فرات خون جاری است ، بنوش ای کربلا تا سیراب شوی .  فرات هم تشنه است ، شرمنده از این پذیرایی است .  این جا دیگر دشت نیست که بهشت است . چه غروب تنهایی دارد کربلا ... پا به بلادش که می گذاری تنها می شوی تو می مانی وخدا و گریه های زینب . بیچاره زینب ، تمام درد اسلام در سینه زینب است . آخرین کسی که علی مرتضی را سحرگاهان تا خدا بدرقه کرد ودراین غروب حسین را . اما نه این عزا پایانی ندارد غروب است و وقت تقسیم غنائم . دلتنگی و حسرت را برای زینب بگذارید اما زینب مگذار انگشت حسین را ببرند ، دارند انگشت نگین انگشتری علی و فاطمه را می برند . ای علی به داد زینب برس اگر تو در مسجد حین حضورروحت نزد خدا انگشتری دادی بیا و ببین ، شاعران تنها برای بخشش علی نسرایید که حسین انگشتر را با انگشت می بخشد .

 این جا مشهد عشق است ، دیار از دنیا گسسته ها ، دیار دست از هستی شسته ها ، این جا ...

…آخ اگه بارون بزنه، اگه بارون بزنه

نمیدونم چرا وقتی می نویسی اسیرش می شی به جای سبک شدن ، دل تنگت تنگتر می شه. من از همه خوبی ها خاطره دارم از عطر بهار نارنج، از بارون از غروب های بارون خورده پاییز ، من از مهربونی خدا هم خاطره دارم .       

 به ایوان می روم و دست خود را بر پوست کشیده شب می کشم چراغ های رابطه تاریکند می ترسم، نه از تنهایی که از تاریکی و خنجر از پشتش واهمه دارم.

در چمنزار کودکی می دوم زیر باران آرزوها  دستانم از همان دور تو را می خواست. این جا مرغ هایم در یک فضای مردم سالار دینی تخم می گذارند ، این جا کسی انرژی هسته ای نمی خواهد ، عشق معنا ندارد، همه هم را دوست دارند نه کم نه بیش.این جا سیاست و دین جایی ندارد، نگفتم این جا مال خدا نیست؟ ما هم بنده نیستیم نه امتحانی هست و نه عذابی ، آخ اگه بارون بزنه.....

 فکر می کردم بدون اون میمیرم، خیلی وقته رفته ولی هنوز زنده ام. شب های مهتابی ام

هنوزهم ماه دارند و روزهای ابری ام ابر، سعی می کنم فراموش کنم ، رفتنش را بودنش را

 کم کم دارم افسردگی هایم را هم فراموش می کنم. روز ها می آیند و می روند ولی می شد

این روزها آفتابی تر و گرم تر باشند افسوس… زندگیم را با انتخابات و تحریم های غرب و

آزمون های اینترنتی و سریال باغ مظفر … با دلبستگی های رجاله ها میکشم . به دنبال

 آرامش می گردم ، به خاطر همین ناآ رامم شاید ….. کاش می شد به روستایی دور آنجا که

هیچ کس سواد ندارد و از چت و نامردی و وبلاگ کسی چیزی نمی فهمد بروم. 3 تا مرغ و

1 خروس ، یک حیاط گلی . نه نارفیقی نه حساب بانکیی نه مال و نه مقامی کاش تلویزیون

هم نداشته باشد نمی خواهم اصلا مال این دنیا باشم ، بهشتم را آنجا بنا خواهم کرد ، تنهای

 تنها. سیم های برق را قطع خواهم کرد ساعت شش با اذان مغرب چراغ نفتی را روشن

می کنم ، غذایم را روی آتش می پزم و همانجا کنار سفره می خوابم زیر آسمان پاک و

 پر ستاره. شاید هیچ گاه گریه نکنم،دلم تنگ نشود .

          از نامردمی ها گریخته به خود سفر خواهم کرد .

                  همرهی کو ، همدلی کو ؟ ، ….الغیاث از جور خوبان الغیاث .

سلام ....عزیزکم گلکم مهربونم

می دونم وبلاگ جای نامه نوشتن نیست ولی خسته شدم از بس تو خودم ریختم و دم نزدم.

به تو نامه می نویسم ای عزیز رفته از دست

ای که خوشبختی پس از تو گم شد و به قصه پیوست

به تو نامه می نویسم نامه ای نوشته بر باد

چو به اسم تو رسیدم   قلمم به گریه افتاد

 اسم تو نام تو همه خاطره من از تو....چه شد آن همه شور و شوق ؟

مگه نگفته بودم با تو دارم آیندمو می سازم تنهام نذار

 گفتی چشم تا زمانی که تو باشی منم می مونم پس چی شد؟

چرا نیومدی که بمونی من که همیشه منتظر بودم.

هر روز که می گذشت  نسبت به اومدنت بیشتر ناامید می شدم حالا می فهمم همه انتظارم بیهوده بوده .

نمی گم ای کاش ندیده بودمت.

نمی گم ای کاش دلمو دستت نمی دادم.

نمی گم از عشق پشیمونم .

می گم ای کاش آدم بهتری بودم که از تنها گذاشتنم پشیمون می شدی.

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی

عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی

ای که گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه

ما کجاییم در این بحر تفکر تو کجایی؟

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم

چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

خلق گویند برو دل به هوای دگری نه

نکنم خاصه در ایام اتابک دو هوایی

می دونم نیومدنت یعنی جدایی ...جدایی پیوندی که هیچ وقت در عالم واقعیت رخ نداد.

و من به یک حس اعتماد کردم.

تو قوی من بودی ولی راحت پرواز کردی بی اینکه من پر زدنو یاد گرفته باشم.

 نمی دونم وقتی اینا رو می خونی از من متنفر می شی یا بهم می خندی؟

فقط بدون با نبودنت ساختم تا جایی که یک انسان عاقل نه گذشته از اون یک انسان عاشق یک دیوانه

میتونه تحمل کنه . تحمل مابقیش دیگه از من بر نمی آد.

 تا کی می تونستم با یک امید واهی زنده بمونم؟

تا کی می تونستم به خودم امید بدم که یک روزی می بینمت؟

امشب می خوام از دست خودم خلاصت کنم آزادت کنم رها بشی همین طوری که تو این مدت

زیاد تونستی با نبودنم کنار بیایی 

 من هم از این امید دست می کشم و به یک زندگی با تلخی نبودنت سر می کنم.

مرا ببوس ...مرا ببوس ... برای آخرین بار ...

.تو را خدا نگهدار....که می روم به سوی سرنوشت

بهار ما گذشته ....گذشته ها گذشته ....روم به جستجوی سرنوشت.

یادته همین بهار با هم آشنا شدیم ...هیچ وقت پاییزهام ان قدر زود شروع نشده بود .

شد خزان گلشن آشنایی ..............باز هم آتش به جان زد جدایی

عمر من ای گل طی شد بهر تو .........وز تو ندیدم جز بد عهدی و بی وفایی

با تو وفا کردم  تا به تنم جان بود ........عشق و وفاداری با تو چه دارد سود

دریغ و درد از عمرم   که در وفایت شد حیف

ستم به یاران تا چند    جفا به عاشق تا کی

نمی کنی ای گل یکدم یادم   که همچو اشک از چشمت افتادم

تا کی  بود از غم  خون  دل  من  آه  از غم  تو ...........

گر چه ز محنت خوارم کردی با غم و حسرت یارم کردی مهر تو دارم باز

بکن ای گل با من هر چه توانی ناز هر چه توانی ناز

کز عشقت می سوزم باز.

امشب می خوام با همه خاطراتمون از اینجا برم ...

 تمام لحظه های با تو بودنم را می ستایم و حسرت دیدارت را با روزها و شب هایم تقسیم می کنم .

حسرت قدم زدن در کنار تو و گوش دادن به خش خش برگ های پاییزی زیر پاهایمان  در غروب های باران

خورده آه ....

حرف های زیادی دارم ولی برای نگفتن چون گفتنشون غیر از مرور ضربه های گذشته شفایی نداره.

با چشمانی خیس و دلی ملول و روزگاری بس نا مهربان تو را به خدا می سپارم به آن دنیای پاکی که مرا

چندی در آن سهیم کردی.

.........................................................

من تمام هستیم را در نبرد با سرنوشت در تهاجم با زمان آتش زدم کشتم

من بهار عشق را دیدم ولی باور نکردم یک کلام در جزوه هایم هیچ ننوشتم

من ز مقصد ها پی مقصودهای پوچ افتادم تا تمام خوب ها رفتند و خوبی ماند در یادم

من به عشق منتظر بودن همه صبر و قرارم رفت

بهارم رفت

عشقم مرد

یارم رفت

یارم رفت

یارم رفت

...

خدانگهدارت باشه عزیز دلم

خداحافظ

با رمق های آخر خود را تا پیشگاه پنجره می کشانم تا حضرت دل آنجا مرا بهتر ببیند و لطافت

دستانش بر گیسوان روح گریزان از گریزم مستولی شود.

دلم از گرفتن گرفته است دلتنگی سال و ماه به اوج رسیده انتهای راه است و ابتدای پرواز تا

هر کجا که  او رفت تا ابدیت تا گم.

آره قوی من امشب رفت تا ابدیت تا گم ...